کیلیمانجارو

لنین 0 – و اما لنین!

klimanjaro — Fri, 30 Oct 2009 17:18:18 GMT

خوب بالاخره تصمیم گرفتم به نوشتنش! تنبلی و هزاران دلیل دیگر که داشتم تمام شده‌اند و حالا می‌توانید هرازچند گاهی اینجا راجع به یکی از بزرگترین شکست‌های من در کوه‌نوردی بخوانید. نوشتن را بنا به زمانی که خواهم داشت و گرفتاری و این‌ها ادامه خواهم داد ولی امیدوارم که حداقل هفته‌ای یک پست درباره‌اش بنویسم.

از زمان برنامه بیشتر از یکسال گذشته است و ننوشتن درباره برنامه شاید باعث شده چیزهایی فراموش شده باشد. با آنکه همه چیز را بصورت نوشته قبلاً مکتوب کرده‌ام و ذهنم هنوز خیلی خوب همه چیز را بخاطر می‌آورد ولی امکان اشتبهاتی وجود دارد. نوشتن این گزارش مثل همیشه به زبان ساده خودم خواهد بود. به مسائل فنی کوهنوردی و جزئیات برنامه زیاد نخواهم پرداخت. لازم به تأکید هست که بنا به مسئولیت‌هایی که داشتم در این باره اطلاعات بسیار خوبی دارم که اگر کسی بنای اجرای برنامه را دارد می‌توانم با کمال میل در اختیارش بگذارم با اینکه درباره لنین به اندازه کافی اطلاعات همه جا پیدا می‌شود.

نکته دیگر اینکه من در اینجا برنامه را از زبان خودم خواهم نوشت، مطمئناً راجع به هم تیمی‌های عزیزم قضاوت‌هایی داشته‌ام و اینجا به آنها خواهم پرداخت. هدف من از نوشتن در اینجا مکتوب کردن تجربه‌ای است شخصی و ذکر اشکالات و نقدها فقط بخاطر یادآوری و این‌ها تنها نظر شخص من است. هدف من انتقاد از هیچ شخصی نیست. امیدوارم که مانند مابقی نوشته‌های کوهنوردی در اینترنت این گزارش به سمت جوابگویی‌های شخصی پیش نرود. برای تمامی هم‌تیمی‌هایم که با من در برنامه بوده‌اند و اینجا نقل قولی یا شرح احوالی از ایشان خواهد رفت فرصت جواب‌گویی و روشن‌گری مسلماً محیاست. امیدوارم که دوستان به این نوشته به عنوان یک گاه‌شمار با دید شخصی از برنامه بنگرند و لازم نشود خیلی وارد جریان توضیح و پاسخ‌گویی بشویم.

مقدمه طولانی شد ولی نوشتن‌اش بنظرم لازم می‌آمد.

چرا لنین ؟

در طول سال 87 کمی جدی‌تر کوه رفتم و با بچه‌های کلوپ دماوند برنامه‌هایی را اجرا کردیم. در درون خودم به این تصمیم رسیده بودم که اگر می‌خواهم کوهنوردی را بصورت جدی و حرفه‌ای دنبال کنم باید قدمی بردارم. شروع کردم از دوستان و کسانی که می‌شناختم پرس و جو کردن. همگی یکی از قله‌های کشورهای آسیای مرکزی با ارتفاع حدود 7000 متر را گزینه‌ای خوب می‌دانستند. شروع کردم به جستجو در اینترنت و حرف زدن با دوستان .

نتیجه شد لنین، یکی از آسان‌ترین 7000 هزارمتری‌های دنیا. برای رفتن شخصی برنامه ریزی و شروع کردم به مکاتبات با شرکتهای مختلف در قرقیزستان. همزمان چند نفر از دوستان ابراز علاقه کردند که ممکن است آنها هم در برنامه شرکت کنند. از اردیبهشت قضیه را بصورت جدی پیگیری می‌کردم و زمزمه تشکیل یک تیم تحت لوای یک شرکت مسافرتی جدی تر شد. در پایان من هم به این تیم پیوستم. شاید این اولین اشکال و دلیل شکست من بود.

چرا من به تیمی که به زعم من با دیدگاه اقتصادی تشکیل شده بود پیوستم؟ تنها و تنها بدلیل حضور مربی عزیزم عباس علی‌نژاد که ترجیح دادم اولی تجربه جدی خودم را در کنار کسی باشم که به او اعتماد و اطمینان دارم. باید بگویم که در تیمی که با هم همراه شدیم خوشبختانه چندنفری بودیم که قبلاً با هم برنامههایی رفته بودیم و عملاً هم در طول برنامه بهم نزدیک‌تر بودیم. در هر صورت این ریسک را قبول کردم. چند نکته تا همین‌جا :

- یکی از آسانترین 7000 متری‌ها : این خیلی عنوان گول زننده‌ای است. واقعاً لنین از نظر کار فنی در سطح پائینی‌است ولی برای ما که بلنترین قله زندگی‌مان دماوند بود آشنایی بیشتر با دنیای واقعی 7000 متری‌ها لازم بود. متأسفانه تمامی دوستان از بازگو کردن واقعیت‌های و دشواریهای برنامه‌های هیمالیا نوردی در مورد لنین خودداری کرده بودند و آنچه ما در ذهن داشتیم یک قله راحت فقط کمی بلندتر از دماوند بود. واقعیت این است که قلل بالای 6000 متر دنیای خودشان و قوانین خاص خودشان را دارند. اگر می‌خواهی درگیرشان شوی باید خوب بشناسی‌شان. دنیایی پر از یخ و سرما و خطر. از این‌ها گریزی نیست پس باید برای‌ مواجه با آنها آماده باشی، مخصوصاً از نظر روحی.

- در یک تیم کوهنوردی نقش سرپرست بسیار مهم است ولی نکته اصلی این است که اعضای گروه به سرپرست ایمان داشته باشند. یعنی ممکن است سرپرست از نظر فنی بهترین نباشد ولی اگر اعضا به او ایمان داشته باشند می‌توانند با هم از مشکلات بگذرند. اگر سرپرست از نظر فنی بهترین هم باشد، اگر قبولش نداشته باشند نمی‌تواند نقشش را بخوبی انجام دهد. این ایمان به سرپرست بنظر من در برنامه‌های کوهنوردی بسیار مهم است. من این ایمان را به عباس علی‌نژاد بعنوان مربی تمامی دوره‌های کوهنوردی‌ام در دانشگاه داشتم.

- اگر قرار است با تیمی به هیمالیا نوردی بروید نظر من این است که کاملاً اعضای تیم با هم آشنا باشند. می‌توان با تیمی غریبه همراه شد بشرطی که در طول برنامه لازم نباشد که صعود کار‌های دیگر را با بقیه هماهنگ کنی و بالطبع انتظار کمکی هم داشته باشی. تیم ما می‌خواست بعنوان یک تیم صعود کند در حالیکه بیشتر اعضا شناختی از همدیگر نداشتند؛ نه در مورد آمادگی جسمانی و تجربیات کوه‌نوردی و مهمتر از همه خصوصیات اخلاقی. یا نباید تیم باشید یا باید تیمی شناخته شده برای همدیگر باشید.

توچال- غلبه بر سکون لعنتی

klimanjaro — Sun, 18 Oct 2009 14:27:18 GMT

پنج‌شنبه 25/7/88 : الان که می‌خواهم بنویسم هنوز اسید لاکتیک اثر خودش را دارد، بیش از سه ماه نزدیک 4000 متر هم نشده بودم. احساس می‌کردم که چیزی با کوه جایگزین شده است. هفته‌های پرآشوبی بود ولی دلیل نمی‌شد من از کوه دور شوم. تصمیم به بازگشت به کوه را از مدتها قبل داشتم ولی جربزه عملی کردنش نبود. برای این تعطیلی‌ها اول خواب سنگینی دیده بودیم که خود بخود کنسل شد. چهارشنبه نتوانستم برنامه‌ جایگزین‌مان که توچال بود را بروم. پنج‌شنبه صبح زود باز تنبلی کردم و بیدار نشدم. مرخصی داشتم ولی هزار کار انجام نشده می‌توانست در دفتر منتظرم باشد. اگر کوه نرفته بودم باید می‌رفتم سرکار. 9 از رختخواب بیرون آمدم. حسابی شاکی بودم از این تنبلی نفرت انگیز، از این بی‌انگیزگی که نمی‌دانم از کی و چرا هوس شدید قله‌ها را از سر من باز کرده بود. تصمیم گرفتم که بروم. دیر بود و گرم ولی یک لحظه به قدیمها برگشتم که اگر برنامه‌ای هم در گروه نبود تنها به کوه می‌زدم. خون پرانرژی دوید زیر رگهایم، کوله نیمه‌ آماده‌ام را برداشتم و راهی سربند شدم. ساعت از 10:30 گذشته بود که رسیدم و شروع به حرکت کردم. گرم بود و خلوت. بی توقف تا شیرپلا رفتم. کمی مانده به پناهگاه وسوسه برگشت از شیرپلا به جانم افتاد : تو که آمدی و انگیزه‌ای هم برای قله نداری، همین کافی نیست؟ با همان سرعت همیشگی رسیده بودم. آبی نوشیدم و به خودم مهیب زدم که این بار به خودت نشان بده که می‌توانی. شاید باورتان نشود ولی واقعا سخت بود. راه افتادم. دیگر کسی به سمت بالا نمی‌رفت و همه در حال برگشتن بودند. همان ابتدای دوراهی اوسون درد مزمن مچ‌های پایم شروع شد. دلیل بهتر از این برای برگشت؟ گفتم می‌روم تا جایی که خیلی اذیت کند. نسیمی می‌وزید و کمی خنک بود ولی آفتاب حسابی می‌سوزاند. آرام برای خودم می‌رفتم و درد زیادتر می‌شد. زیر چانپناه امیری خستگی هم آمد ولی برگشته بودم به همان خواستن قدیم. با درد جنگیدم و آخرش حس کردم که کمتر شد. کنار پناه‌گاه چیزی خوردم و انرژی گرفتم. بالا را نگاه کردم، گفتم اگر قدمی برداری باید تا قله بروی، می‌دانستم برای من برگشت از میانه معنایی ندارد. راه افتادم و دیگر دلخوش بودم که رسیدن به قله را خواسته‌ام. یک ساعته تا قله رفتم، آرام و بی توقف. آن بالاها از باد معروف توچال خبری نبود ولی بادکی می‌وزید. دماوند زیر ابرها بود و ندیدنش از حال‌گیری‌های برنامه شد. بعد از حدود 5/4 ساعت قله بودم. رو به خلنو و بقیه 4000 متری ها نشستم و آن چای معروفی که احسان همیشه روی قله دوست دارد را خوردم. حس کردم که به این قله‌ها باز نزدیک شده‌ام. آشتی کرده‌ام با خواستنی که درون‌ام خاموش شده بود و حالا باز کمی شعله می‌کشید. خواستنی که منبع لایزال انرژی است و امیدوارم به سوختن سابق‌اش برگردد. تهران حسابی کثیف بود و هیچ چیز دیده نمی‌شد. برای عصر پنج‌شنبه مسیر بسیار خلوت بود و از قله تا شیرپلا 2 نفر را بیشتر ندیدم. کلی برای خودم خواندم و فکر کردم. توچال باز برای جذابیت پیدا کرده است . یاد کردم از آن صعودهای شبانه و سخت سال‌های دانشجویی با دو دوستی که الان هردو پسرهایشان را در آغوش گرفته و تکان می‌دهند. دلم برای آن لحظه‌های دوستی و کوهی تنگ شد ولی با خودم گفتم که اولین باری که هر 3 نفرمان ایران بودیم بهشان پیشنهاد می‌کنم یکبار دیگر تا توچال را حداقل برویم.

کلی نما و نوشته سبز اتفاقات جدید مسیر بود، مابفی چیزی عوض نشده بود. پائین که رسیدم حسابی خسته بودم و بدن نا‌اماده‌ام دردناک شده بود ولی خوشحال بودم که این‌بار تا قله رفتم. امیدوارم یا آتش در دلم نخوابد و شما آثارش را اینجا در هفته‌های بعد ببینید.

خواست‌نوشت : ‌در مورد درد مچ‌های پا هم اگر کسی دکتری چیزی می‌شناسد ممنون می‌شوم کمکم کنید.

کلک چال - افطاری

klimanjaro — Sun, 18 Oct 2009 13:57:22 GMT

پنج‌شنبه 26/6/88 : یک افطاری دیگر در کلک‌چال. جمع دوست داشتنی بچه‌های جدید گروه و برخی قدیمی‌ترها. هوای بسیار عالی بارانی که آن روز عصرمان را زیباتر کرد. دلهره فردایش که روز قدس بود و کلی آواز احساسی در تاریکی شب وقتی سریع پائین می‌آمدیم تا به جمشیدیه برسیم.

کلک چال - اسپیلت

klimanjaro — Sun, 18 Oct 2009 13:54:42 GMT

جمعه 30/5/88 : یک صعود چهار نفره دوست داشتنی در فضای ملتهب آن روزها. تا کلک‌چال هم می‌توانست کافی‌مان باشد ولی تا اسپیلت رفتیم یا یادمان باشد زمانی قله نورد بودیم.

کمان‌کوه – رو در وایسی با قله ناشناخته

klimanjaro — Fri, 31 Jul 2009 11:16:00 GMT

پنج‌شنبه 14/3/88 : هفته قبل از انتخابات بود، قرار گذاشتیم تلاشی یکروزه برای رسیدن به قلل سه‌گانه یخچال، سرماهو وکمان‌کوه داشته باشیم. تیمی چهارنفره که راحت بودیم با هم، بعد از مدتها با منصور ، حسین مکانیکی و احسان! صبح زود از تهران راه افتادیم، جاده چالوس خیلی هم شلوغ نبود. از دوراهی دیزین بسمت وارنگه‌رود رفتیم. یک نفر جاده را با طنابی بسته بود و با نامه‌ای از شورای روستا می‌خواست پول بگیرد بخاطر آنکه مهمانان، روستا را کثیف می‌کردند. چون کارت کوه‌نوردی نداشتیم گفت پول بدهیم، گفتیم برای محیط زیست است و مخالفتی نکردیم ولی وقتی گفت 5000 تومان بی‌خیال شدیم. تهدیدی راجع به ماشین کرد که البته انتهای سفر دیدیم که عملی نشد، گول نخورید.

ساعت 7 صبح از انتهای روستا بعد از خوردن صبحانه حرکت را شروع کردیم. باز هرکسی برای خودش و سریع می‌رفتیم. سبزی دره و آب بسیار زیاد و خروشان رود درون‌ام را می‌نواخت و با سرزندگی پُِرش می‌کرد.

کمتر از یک‌ساعت به درخت‌ها و محل جدا شدن به سوی محیط‌ بانی رسیدیم. ادامه دادیم و حدود 9 صبح محیط بانی بودیم. اولین استراحت‌مان آنجا بود. برف تازه بسیار زیادتر از حد انتظار بود و بعد از آن سبزی اولیه این سفیدی پاک چشم‌مان را می‌زد ولی نه آنگونه که ناراحت شویم. کمی بالاتر از محیط بانی به گردنه سوتک که رسیدیم کمان‌کوه ( که تا آخر هم مطمئن نیستیم کدام یک از آن سه باشد ولی احتمال آن از همه بیشتر است که همین باشد) پر از برف و پرهیبت دیده شد. تیغه سنگی روبرو که صعود نشدنی بنظر می‌رسد ( مگر آنکه مجبور شوید!) زیبا بود.

تراورس را شروع کردیم تا زود به گردنه کمان‌کوه برسیم و آن منظره بدیع از آزادکوه را ببینیم، می‌دانستیم با برف بسیار زیبا شده این عروش البرز مرکزی که از هر طرف بخوبی دلبری می‌کند.

به گردنه رسیدیم و گمانم همه خوشحال بودیم که آنجائیم و آن منظره را می‌بینیم. چندتائی عکس و کمی حرف و حرکت بسمت کمان‌کوه، از اینجا به بعد برف‌کوبی داشتیم که کم هم نبود. سرعت‌مان خوب بود. بار قبل که با گروه دانشگاه اینجا بودم هم برفی باریده بود و ما برای رسیدن به سرماهو کمان‌کوه را از زیر تیغه‌ها تراورس کردیم و از دشت پشت آن به سرماهو رسیدیم، آن روز وقت نشد که از روی خط‌الرأس به سمت کمان‌کوه ادامه دهیم. این‌بار هم تصمیم‌مان همین بود، بادی که سردمان می‌کرد می‌وزید، استراحتی کردیم و تراورس را شروع کردیم. این‌بار کمی فرق داشت، برف بیشتر بود و هوا هم گرم‌تر. خطر بهمن احساس می‌شد، تا جائی رفتیم و قرار شد کمی بسمت بالا برویم و از جای امن‌تری تراورس را ادامه دهیم. بالاتر رفتیم، بهمن‌هایی که ریخته بودند می‌ترساندنمان، جای خوبی پیدا نشد برای تراورس، بالاتر رفتیم، نشد، بالاتر، نشد، توی تیغه‌ها بودیم، بالاتر، تراورس نشد، بالاتر، وسط تیغه‌ها، صعود با توجه به وسایل و شرایط مسیر عاقلانه نیست، برگردیم، نمی‌شود! خطر برگشت بیشتر است، برویم؟ نمی‌شود. یکی جلو می‌رود و اجباراً تیغه‌هارا بالا می‌رویم. منظره پائین آنقدر ترسناک هست که نگاهش نکنیم. آن بالاها را هم با دلیری رد می‌کنیم. به قله می‌رسیم. تا کمی قبل از قله هیچ عکسی نداریم، آنها که اجباراً تیغه‌هایی را با برف تازه صعود کرده باشند می‌دانند چرا !

یادم هست که ساعت 2 نشده بود که روی قله‌ای بودیم که کم صعود می‌شود، آن بالا برای ایستادن هرچهار نفرمان جا نبود. عکس گرفتیم و کمی پائینتر از قله نشستیم به خوردن و بحث برسر اینکه حالا چگونه برگردیم! " ای ایران" را هم بعد از مدتها خواندیم که به من یکی بسیار حال داد. آن بالا از آزادکوه و خلنو و سرک‌چال‌ها و کلون‌بستک تا علم و سرخاب‌ها و مابقی همه ناظر بودند. دماوند در ابر بود. هوا گرم و آفتاب حسابی می‌سوزاند.

حس گذشتن از آن همه سختی بسیار خوب بود. نگران بازگشت بودیم. یا باید از یکی از دهلیزها خودمان را به دشت سرماهو می‌رساندیم و باز تراورس می‌کردیم به سوی مسیر قبلی‌مان که احتمال بهمن بسیار زیاد بود، یا آنکه از پشت قله از راهی که هیچ شناختی نسبت به آن نداشتیم بسمت وارنگه‌رود سرازیر شویم. راه دوم را انتخاب کردیم با علم به اینکه طناب انفرادی داریم و امیدواریم به مشکل خیلی خاصی برنخوریم. اوایل توی برف خوب بود تا آنکه کم‌کم شیب زیاد شد و صدای آب و آبشار خبر از تیغه‌های سنگی می‌داد. درد سرتان ندهم، سخت بود ولی نشدنی نبود. از آن مسیر ناشناخته که شاید تنها و تنها آن دهلیز نیم متری‌ای که ماپیدایش کردیم راه می‌داد به پائین رسیدیم. از پائین کارمان بسیار احمقانه بنظر می‌رسید البته دیگر رد شده بودیم، ادامه دادیم تا کنار رود و از سمت راست آن جلورفتیم. بیش از ساعتی رفتیم تا به دوراهی درخت‌ها برسیم. بوضوح همه خسته بودیم. قوزک‌پایم باز درد گرفته بود وحسابی اذیت می‌کرد. در سکوت و خنکای نزدیک غروب آب و در کنار صدای آب خروشان خودمان را به روستا رساندیم.بیش از 12 ساعت کوه‌پیمائی کرده بودیم، خسته بویدم و خوشحال، به اتفاق موافق بودیم که صعود بسیار پرخطر و زیبائی بود. کمی بعد از گچسر جائی نشستیم و جیگر خوردیم! بعد از آن، ترافیک شدید ضدحالی اساسی بود که البته نتوانست تمامی شیرینی صعود را از دهان‌‌مان برباید. دیروقت تهران بودیم.

پی‌نوشت، لینک‌های راجع به صعود این سه قله :

هم‌هن – بازی چشم‌ها و ابرها

klimanjaro — Tue, 02 Jun 2009 08:11:39 GMT

جمعه 1/3/88: قرار شد که سری به قله‌های منطقه امامه بزنیم، شب قبل را مهمان دوستان بودم تا صبح زود راه بیافتیم. 4 نفر بودیم و گمانم ساعت 7 صبح نشده بود که حرکت را از ابتدای مسیرشروع کردیم. هوا خنک و آب رودخانه با شدت روان بود. از همین ابتدا گذشتن از آب چندان آسان نبود. از مسیر قلعه قدیمی و شیب زیادش صعود کردیم و بالای قلعه نشستیم به صبحانه خوردن و گفت و گو و خنده. صبحانه بسیار چسبید، آفتاب بیرون آمد و کمی گرم‌‌مان کرد با آنکه نسیمی خنک همواره تا دشت مهرچال همراه‌مان بود. چهره کوه سبز و شاداب بود، نزدیک قله‌ها هنوز سفیدی برف خودنمائی می‌کرد و جا به جا گلهای زرد و قرمز حال آدم را خوب می‌کرد! تا دشت و آن شیب کم و تراورس به بحث سیاسی گذشت . تیم دیگری جز ما در منطقه بود که از تضادی آشکار رنج می‌برد و آلودگی صدائی زیادی هم داشتند. تا چشمهء کمی مانده به دشت یکسره آمدیم و آنجا آب خنک نوشیدیم و دمی نشستیم. صدای خروشان آب رودخانه نشان از پربرفی دشت داشت. از تنگه و رودخانه به سختی گذشتیم و وارد دشت شدیم. آب رودخانه مانع از آن بود که تیم‌ها براحتی به دشت برسند و این خود باعث آرامش بیشتر دشت زیبا و پرار برف مهرچال بود. بی درنگ راهی یالِ هم‌هن شدیم. از اینجا به بعد هرکسی برای خودش بود و با فاصله‌ای از بقیه صعود می‌کرد. در یک استراحت چرت کوتاهی زدم که زیر آن آفتاب بسیار چسبید. روی یال باد داشتیم که با اینکه شدید نبود ولی تا دلتان بخواهد خنک بود. آرام و پیوسته تا قله رفتیم و با همه استراحت‌ها و ایستادن‌ها تا آنجا را 5 ساعته آمده بودیم.

منظره پربرف همه قله‌های اطراف حسابی چشم‌نواز بود. یکی یکی همه را مرور کردیم : از کاسونک تا خرسنگ‌ها و جانستون و ورزاب‌ها و برج و خلنو، سرکچال‌ها تا کلون‌بستک و پالون گردن تا نرگس و الی الخ ها دورنمای علم‌کوه. با بادی که می‌وزید، تنقلاتی که می‌خوردیم، صحنه‌هایی که پیش‌چشم‌مان بود و بازی پرندگان و برف و باد حسابی خوش گذشت و شاید نیم‌ساعتی روی قله نشستیم.

از دره و روی برف‌ها سریع خودمان را به دشت و کنار آب رساندیم که هنوز خلوت بود و آرام. نهار خوردیم و بعد لذت بی‌پایان چرتِ زیر آفتاب. دیدن حرکت سریع ابرها و بازی باد با آنها، ترکیب ِ آسمان آبی و کوه و برف و ابر و باد را نگاه می‌کردم و به این فکر می کردم که این لذتی است که هرجایی نصیبم نمی‌شود. که بی دغدغه سرم را بر سنگ بگذارم و آسمان را نگاه کنم. چشم‌هایم با دیدن بازی ابرها سنگین شد و خوابی نیم‌ساعته که همه با هم تجربه کردیم حسابی سرحالمان کرد. جمع و جور کرده و بعد از گذر دوباره از آب به تیم شلوغ رسیدیم و زودتر از آنها از مسیر شن اسکی خودمان را به کف دره و ابتدای مسیری رسانیدیم که حسابی شلوع شده بود. ترافیک فشم تا تهران باعث شد که حسابی گپ بزنیم و آن شب هم تا دیروقت در یک جمع عیش و نوش + سیاسی کنار هم بودیم.

پی‌نوشت- لینک‌های مرتبط با صعود قله هم‌هن :

http://www.klimanjaro.blogfa.com/post-130.aspx

http://kolaheh.persianblog.ir/tag/%D9%87%D9%85_%D9%87%D9%86

http://www.aut.ac.ir/Extra_Program/Climbing/Report/87%20year/hamhen-870601.pdf

http://klimanjaro.blogfa.com/post-96.aspx

http://kolaheh.persianblog.ir/post/34/

بند عیش – تنهائی پرهیاهو

klimanjaro — Mon, 18 May 2009 17:07:31 GMT

جمعه 25/2/88: چند هفته‌ای به بهانه کار زیاد وخستگی و تنبلی گذشت و کوه نرفتم. اثر بد کوه نرفتن را در خودم حس می‌کردم و تصمیم گرفتم این بار حتماً حرکتی بکنم! بچه‌ها از پنج‌شنبه رفته بودند برنامه و بهانه نبودن پایه براه بود. تصمیم گرفتم تنها بروم. شب کوله‌ام را جمع کردم، حس خوب آماده شدن خوشحالم کرد، فهمیدم که نمی‌توانم خیلی ازش دور شوم. صبح خواب ماندم. واقعاً خواب ماندم شاید از بس خسته بودم و ساعت 9 صبح بیدار شدم. ولی برکشته بودم به همان خواستن قدیمی : باید بروم. صبحانه خوردم و تصمیم گرفتم بروم بند عیش. می‌خواستم ببینم آیا مسیر عوض شده؟ شلوغ‌ است هنوز؟ و از این قبیل سوالات. در واقع بعد از مدتها بندعیش کشش خوبی داشت. تا آخرین کوچه حصارک بالا رفتم تا مسیر دانشگاه را باز چک کنم. درخت‌های گردوئی که آخرین بار تا کمرم بودند در محوطه دانشگاه از سرم هم گذشته بودند. چند سگ هم برای محافظت بودند که بنظر جدی نمی‌آمدند! ساخت و ساز خوب پیش رفته و در جریان بود. معلوم شد که هنوز کوهنوردان از این مسیر استفاده می‌کنند چون حضور من برای کارگران عادی بود و چند نفری هم از همان راه برمی‌گشتند. از این راه با زمانی کمتر به میانه راه دره نزدیک اولین آبشار می‌رسید. مسیر بسیار از آنی که فکر می‌کردم خلوت‌تر بود و کلاً بیش از 20 نفر آدم ندیدم. با آنکه ظهر بود ، 11 از حصارک راه افتاده بودم، ولی حتی در کنار آبشار وزیر سایه درختان هم کسی ننشسته بود. هوا گرم بود ولی هراز گاهی نسیمی سرحالم می‌کرد. بدون توقف تا انتهای دره واتاقک رفتم. گروهی موتورسوار کوهستان که اینجا محل معمول تمرین‌شان است آنجا بودند. آبی خوردم و راهی گردنه شدم. درخت‌های سفید باغ انتهائی را خیلی دوست دارم، در هم پیچیده و نقره‌ای. آرام تا قله رفتم. روی قله نیم ساعتی نشستم. چای خوردم، باد خوردم و خاطراتم را مرور کردم. خوشحال بودم که بر نیامدن‌ام فائق آمده و آنجا بودم. راهی پائین شدم. در کنار آبشار اول به آن درخت "صمد" هم سرزدم و لختی بین آن تنه نشستم. جای معرکه‌ایست و خیلی‌ها انگاری آنجا می‌نشینند، خیلی‌ها که حکایت آن لوح فلزی نصب شده بر تنه درخت را نمی‌دانند. در هر صورت جای معرکه‌ایست، برای من نماد خواستن، حتی اگر خواستنِ بد باشد. از همان مسیر دانشگاه آزاد برگشتم تا حصارک و بعد هم خانه. سریع رفته بودم و تنبلی ماهیچه‌ها خودش را با درد نمایان کرد ولی حالِ دلم خوب بود.

پی‌نوشت؛ لینک‌های مرتبط با صعود قله بندعیش:

http://www.parvazmg.com/report-bandeeysh.htm

http://www.autclimbing.blogfa.com/post-332.aspx

http://sbuclimbinggroup.persianblog.ir/post/17

http://klimanjaro.blogfa.com/post-54.aspx

خط‌الرأس ورزاب‌ها – تساهل و تسامح

klimanjaro — Tue, 14 Apr 2009 08:18:53 GMT

جمعه و شنبه 7و8/1/88: با احسان قرار بود در تعطیلات عید که من تهران ماندم کوهی برویم. تصمیم گرفتیم برای رسیدن به خلنو تلاش کنیم و شاید این بار در تلاش سوم در منطقه لالون به کمی بالاتر برسیم ( مرور خاطرات: تلاش اول و تلاش دوم). فکر نمی‌کردیم که روز اول کار زیاد سنگینی در پیش رو داشته باشیم بنابراین از تهران حدود ساعت 7صبح راه افتادیم. ساعت از 8 گذشته بود که به لالون رسیدیم، در یک گروه کوهنوردی چند آشنا دیدیم، صبحانه خوردیم و هنوز ساعت 9 نشده بود که راه افتادیم. کوله‌ها زیاد هم سنگین نشده بودند چون شرایط مورد تصورمان زیاد زمستانی نبود و شاید هر کدام حدود 17 یا 18 کیلوگرم بودند. با سرعت معمول دونفره‌مان رفتیم تا به تنگه رسیدیم، برف داخل تنگه را پوشانده بود و عبور از آب را ممکن کرده بود. من بنا به تجربه کیسه پلاستیک با خودم برداشته بودم و احسان باز هم فراموش کرده بود! توی تنگه و بعد از آن دیدیم که حجم برف همانگونه که حدس می‌زدیم کم و همان کم هم یخ زده است. یک‌ساعت گذشته بود تا به جایی رسیدیم که در تلاش دوم چادر زده بودیم. یادی کردیم از 5-6 ساعت برفکوبی که تا اینجا دمار از روزگارمان در آورده بود. بخش تراورس را رد کرده و به رودخانه کوچک رسیدیم، بخاطر نداشتن برف‌کوبی سرعتمان بسیار خوب بود و طبق قرار همانجا از مسیر تلخ‌آب جدا شده و از یالی که مستقیم بسوی قله ورزاب 1 می رفت و کم برف می‌نمود بالا رفتیم.

این همان یالی بود که بار قبل که به مشکل خورده بودیم برای دیدن ادامه مسیر صعودش کرده بودیم. از راه افتادنمان از روستا دو ساعت می‌گذشت که به جایی رسیدیم که بار قبل از آنجا برگشته بودیم. یال روبرو را نگاهی کردیم و فکری که از ذهن هر دومان گذشته بود را مطرح و تصویب کردیم. "ساعت 11 است، حداکثر 2 ساعت تا ورزاب 1 ( قله‌ای که ما فکر می‌کردیم همانی است که بالای یال است و دیده می‌شود) راه داریم و بعد از آن می‌توانیم تا قبل از ساعت 6 عصر به خلنو یا حداقل به برج برسیم، برمی‌گردیم و در چادر می‌مانیم" . بنظر منطقی می‌آمد، چیزی خوردیم، چادر و وسایل شب مانی را گذاشتیم و راهی شدیم. یالی که برف داشت ولی می‌شد از روی زمین خشک صعود کرد، یالِ زیاد دلچسبی نبود، بخصوص آن بالاهایش شن اسکی مانند شد با سنگ‌های درشت که اذیتمان کرد. از آنی که فکر می‌کردیم بیشتر طول کشید و دقیقاً بعد از 2 ساعت به قله‌ای که می‌خواستیم رسیدیم. ولی اینجا ورزاب 1 نبود و تا آنجا حداقل نیم‌ساعتی از یک مسیر نعل اسبی مانند راه بود تا تازه بشود به گردنه ورزاب و مابقی ماجرا رسید. هرکدام‌مان نگاهی به خودش کرد و در ذهن تساهل و تسامح را مرور کرد: خسته شده بودیم، به آماده‌ای قبل‌ها نبودیم و از آنجا تا خلنو بسیار بعید بنظر می‌رسید بخصوص با آن برف و زمانی که ما داشتیم و خستگی .... " برویم هر چهار قله ورزاب‌ها را صعود کنیم، مطمئن‌تر است وشماره 2اش را هم تا الان صعود نکرده‌ایم" من گفتم و بلافاصله موافقت شد. راهی شدیم، خسته ولی خوشحال. این‌بار مثل قبل‌ترها نبود که شوق رفتن در درونم کم شده باشد، احساس می‌کردم تصمیم بهتری گرفته‌ام تا لذت بیشتری ببرم با خطر کمتر. باد شروع شد و باد سردی هم بود، دنیای 4000 متری‌ها با باد سلاممان کردو ما هم سرمان را به احترام بالا گرفتیم. دماوند زیر ابر بود ولی خلنو مقتدر لبخندی بر لب به سخره‌مان گرفته بود، سرکچال‌ها، پالون‌گردن و نرگس‌ها، ترکیب سفید برف و آبی آسمان و سنگ، دنیایی که مطمئین بودیم در آن وقت تا کیلومترها انسانی نزدیک‌مان نیست. تا ورزاب 1 صعود کردیم و مسیر را برگشتیم، شیب زیر این قله را یادم بود و می‌دانستم که این‌بار هم برگشتنی حسابی خسته‌مان می‌کند. ورزاب 2 را باید از مسیر جدا شده و صعود کنیم. هر بارِ اولی لذت دارد حتی اگر قله‌ای میانه خطالرأسی باشد که قبلاً از کنارش هم گذشته‌ای، در هر حال این قله اتفاق خاص این برنامه‌مان بود. برگشتیم به مسیر و شیب منتهی به قله سوم را بالا رفتیم، روی هر قله می‌ایستادیم تا نفر دیگر برسد و دست می‌دادیم، نگاهی به اطراف و نفسی و حرکت به سمت قله بعد. بین قله 3 و 4 هیجان کمی‌بیشتر شد، مسیر تیغه‌ای و یخ زده بود. به قله 4 رسیدیم، تعامل کردیم که قله 1 بلندترینِ این 4 قلوی مهجور ولی زیباست. آنجا بیشتر ایستادیم، هرکسی برای خودش 10 دقیقه‌ای تنها بود.

جانستون تا خرسنگ نزدیک می‌نمود و بعد از آن کاسونک و مهرچال و پیرزن‌کلون و هم‌هن و چشم می‌چرخید تا لالون. برگشتیم، حسابی خسته بودیم و نشان از ناآمادگی‌مان بود . با بالا و پائین رفتن دوباره روی خطالرأس آرام به نزدیکی قله شبه ورزاب 1 رسیدیم و خوشبختانه یال منتهی به محل وسایل حسابی برف داشت و پائین رفتن بسیار راحت‌تر و سریع‌تر از تصور بود. 5 بعدازظهر کنار وسایلمان بودیم، وقت داشتیم که حتی به روستا برسیم ولی هردو ترجیح دادیم این موقعیت شب‌مانی در کوه را از دست ندهیم چون از آن موهبت‌ها بود که فردایش می‌توانی بخوابی بدون دغدغه، بخوابی تا آفتاب بزند به دیواره چادر و شب سرد درون کیسه خواب تمام شود. چادر را زدیم، شام و نهار را با هم خوردیم، حرف زدیم و خوابیدیم. شاید خیلی زود چون نصفه شب چندباری بیدار شدیم، کمی هم سرد بود ولی خوب بود و خوش گذشت. صبح با آفتاب بیدار شدیم، جمع کردیم و راهی پائین شدیم، آرام و بی‌خیال. خلنو بدرقه‌مان کرد تا نهار تهران باشیم. شروع خوبی بود برای سال جدید؟ باید دید..

پی‌نوشت: لینکهای مرتبط به ورزاب‌ها :

http://www.mountainguides.ir/fa/index.php?option=com_content&view=article&id=305:----1---4028--&catid=32:2008-06-13-13-23-39&Itemid=47

http://www.aut.ac.ir/Extra_Program/Climbing/Report/86%20year/varzab4,86-3-4.pdf

http://ele.aut.ac.ir/~azizi/source/varzab1.doc

http://klimanjaro.blogfa.com/8510.aspx

کویز مرنجاب – دردسرهای فارغ التحصیلی

klimanjaro — Wed, 01 Apr 2009 11:06:10 GMT

پنج‌شنبه و جمعه15و16/12/87 : برنامه انجمن فارغ‌التحصیلان از ماه‌ها پیش اعلام شده بود و من هم یکی از درگیران تیم اجرائی بودم. همه‌چیز تقریباً مرتب بود و حدود 50 نفر از دوستان صبح خیلی زود جلوی درب رشت دانشگاه جمع شدند. یک مینی‌بوس و یک اتوبوس آماده بود و راه افتادیم. توی اتوبان داشتیم چرت بعد از صبحانه‌مان را می‌زدیم که اتوبوس صدای موتورش در آمد و ماندنی شد. کلاً در جمع‌هایی اینچنین ناآشنا، وعده‌های غذایی و اتفاقات پیش‌بینی نشده بهترین فرصت‌ها برای شروع صحبت و آشنائی است. بخش اول را در هنگام صبحانه اجرا کرده بودیم و بعد از اجبار 4 ساعت ماندن در میان اتوبان همه اتوبوس همدیگر را می‌شناختند. از برنامه عقب بودیم ولی کاری نمیشد کرد، اتوبوس بعدی رسید و راهی شدیم. برای صرفه‌جویی در زمان نهار را در ماشین خوردیم و نزدیک غروب بود که به کاروانسرای مرنجاب رسیدیم. از بزرگراه تهران – قم – کاشان به سمت آران ویبدگل آمده بودیم و از آنجا جاده خاکی به طول تقریبی 45 کیلومتر ولی با کیفیت خوب ما را به آنجا رسانده بود. در میانه جاده خاکی مواجهه نزدیک با گله شتر اتفاق خوب آن روزمان بود.

کاروانسرا را که دیدیم با ماشین‌ها 5 کیلومتر دیگر جلو رفتیم تا جائی خلوت کمپ بزنیم. شب سردی بود و بچه‌ها در تاریکی چادرها را برپا کردند. همه آزاد بودند و شروع به آماده کردن شام و آتش برافروختن کردند. من عاشق آتش و کنار آن نشستن و آواز خواندنم، اول چندتائی آتش بود و آخر شب همه یکی شد. چند نفری تا پاسی ازنیمه‌شب گذشته آتش آخر را زنده نگه داشتیم و از نگاه کردن به آن اخگرهای زرد و قرمز لذت بردیم. کمی باران هم آمد، یک ترکیب باورنکردنی که شب خیلی خوبی را برایم رقم زد.

صبح زود قبل از طلوع آفتاب برای دیدار دریاچه نمک و جزیره سرگردانی راهی شدیم. تصاویر طلوع و دشت پرنمک و خیس و شکل‌های منظم بلورهای نمک همه دیدنی بود. به دلایلی مسخره که از بیرون به گروه اعلام شد از کمی مانده به جزیره به سمت کمپ برگشتیم و چادرها را جمع کرده و داخل ماشین‌ها گذاشتیم.

قرار شد که مسیر کمپ تا کاروانسرا را از روی رمل‌ها برویم. این بخش هم با پای برهنه بسیار چسبید. کمی مانده به کاروانسرا و در کنار چاه آب به ماشین‌ها پیوستیم. نهار در کاروانسرا و حرکت به سمت تهران. برای منی که کمی مسئولیت هم داشتم برنامه شلوغ و خسته کننده‌ای بود ولی در کل خاطره خوبی از آن در ذهن من و گمانم مابقی دوستان باقی ماند.

پی‌نوشت:

معرفی : http://www.irandeserts.com/maranjab-desert.htm

یک معرفی دیگر :
http://www.iran-tourism.ir/index.php?option=com_content&task=view&id=2563&Itemid=56

یک سری عکس :
http://www.irannaturetour.com/PhotoGallery/thumbnails.php?album=5
سه تا گزارش برنامه :
http://amansouri.blogfa.com/post-5.aspx
http://www.parvazmg.com/repor-maranjab.htm
http://vetous.blogfa.com/post-81.aspx

کهار تا کیاشهر – Climbing to Bird Watching

klimanjaro — Sat, 28 Mar 2009 14:37:57 GMT

سه‌شنبه تا جمعه6-9/12/87 : تعطیلی به این طولانی، یک پیشنهادِ خاص که همه چیزی تویش پیدا می‌شود، آدم‌هائی که کمتر شده بود بیشتر از یک روز باهاشان باشم و کلی حرف داشتند و چیز برای یادگرفتن. معلومه که رفتم!

روز اول: صبح خیلی زود از تهران راه افتادیم. جاده هنوز شلوغ نبود. برای صعود قله کهار خودمان را به روستای کلوان در جاده چالوس رساندیم. هوا حسابی خنک بود، صبحانه را سرپا کنار ماشین خوردیم، لباس‌ها را پوشیده و راهی شدیم. 3نفر از دوستان کلوپ دماوند هم قبل از ما به قصد خط‌الراس کرچالها حرکت کرده بودند که ما از مواهب برف‌کوبی ایشان حسابی سود بردیم.

سرعت تیم بسیار آرام بود چون دونفر از همراهان آن‌چنان کوهنورد هم نبودند و بیشتر بخاطر بخش دوم برنامه همراه شده بودند. برف زیاد نبود ولی برف‌کوبی هرچه بالاتر رفتیم لازم‌تر و سخت‌تر می‌شد که تیم جلو زحمت‌اش را می‌کشیدند. آسمان آبی و آفتاب گرم، باغ بعد از شیب اول و سپیدارها و حرکت آرام و بدون عجله‌مان را خوب یادم هست. کمی دیر به پناهگاه رسیدیم، ساعت از 12 گذشته بود و چیزی خوردیم. آن دو دوست ترجیح دادند که پناه‌گاه بمانند و ما دونفر به قصد قله حرکت کردیم. سرعتمان بهتر شده بود، برف کمتر بود و روی خط‌الراس باد داشتیم که باعث یخ زدن همان برف‌های کم شده بود و عملاً برف‌کوبی معنا نداشت.

هفت‌خوانی در سمت راست و ناز در سمت چپ از ابتدا در دیدرس بودند، کمی بعد دماوند و آزادکوه نیز سربرآوردند. ابری از غرب قله ناز را در خود فرو برد و به ما نزدیک‌تر می‌شد. باد هرلحظه شدید و سردترمی‌شد. سرعت‌مان را کم نکردیم و حدود ساعت 16 قله بودیم. باد اذیت می‌کرد و زیاد نایستادیم، دستانم بی‌حس شده بودند. کمی پائینتر از قله در گودی کنار آن ایستادیم، چیزی خوردیم و دست‌ها را ردیف کردیم، بعد تا پناهگاه را یکسره آمدیم. ابر به ما رسیده بود و برفک‌ها را شلاقی به صورت‌مان می‌زد ولی من خوب بودم و خوشحال، کشش و خواستن قله بار دیگر درونم روشن شده بود و خواسته بودمش، با آنکه باز می‌شد نروم قله ولی خواستم و رفتم. برای بازگشت خودم خوشحال بودم. به پناه‌گاه که رسیدیم هنوز تا تاریکی یک ساعتی وقت بود. پناه‌گاه - که دربش باز مانده بود و پر از برف شده بود - را تمیز کردیم و چادرمان را توی آن زدیم. برای بچه‌ها گویا شب سردی بوده ولی من راحت خوابیدم. شبهایی در کوه که فردایش دلهره و نگرانی رفتن به قله را نداری و می‌توانی تا بالا آمدن آفتاب راحت بخوابی کم، تکرار نشدنی‌ و لذت‌بخش هستند. یکبار شب و یک‌بار نزدیک صبح بیرون رفتم، یادم نمی‌آید قبل ازآن شبی را در کوه اینگونه ساکت و آرام دیده باشم، بادی نمی‌وزید و خنکای برف سفید روی زمین با سیاهی شب به چشمانت و بعد به پوستت نفوذ می‌کرد. صبح زیر نور آفتاب صبحانه خوردیم، آرام وسایل را جمع کردیم و بسوی پائین راهی شدیم. باز هم هوای آرام بدون باد و خورشید و گرما بود. کنار ماشین کمی خودمان را تروتمیز کردیم و راه افتادیم.

روز دوم : از جاده چالوس برگشتیم بسمت کرج و راهی رشت شدیم. نهار را از "جوآنه" نان چو و سرشیر و مربا و ... خوردیم که خیلی چسبید. کنار سد سپیدرود کمی ایستادیم و یاد "سرو هرزه‌ویل" افتادیم. برگشتیم و از منجیل و از راه کنار پادگان که هیچ تابلوئی هم ندارد و باید بپرسید تا پیدایش کنید به سرو رسیدیم، یکی از ثبت شده‌های با ارزش ما در میراث فرهنگی که عمری سه هزار ساله دارد و ناصرخسرو در سفرنامه‌اش از آن یاد کرده است. راهی رشت شدیم و شام را مهمان آشنایان قدیمی دوستان بودیم. ماها کثیف و بدبو بهترین غذاهای رشتی را تا ته بدون رودربایسی خوردیم و خیلی خوشمزه بود. آخر شب به کیاشهر رسیدیم. حمام واجب و خوب بود.

روز سوم : صبج صبحانه خوردیم و راهی "بوجاق" شدیم، دشتی مجاور دریا که محافظت شده است و گونه‌های چهارپایان از اسب و گاو و گاومیش و شغال زیاد دیدم. دشتی بدون درخت که در جائی که به دریا می‌رسد منزلاگاه خیلی از پرندگان است. هدف اصلی ما تماشای پرندگان بودن و با دوربین‌هایمان انواع و اقسام‌شان را دیدیم و چون همراهانم حسابی در این کار خبره بودند کلی هم یاد گرفتم.

نهار به رستوران معروفی در شهر: "تی نان، تی کباب "، با شلوارها و کفش‌های که خیس و گل‌آلود بودند. بعد از ظهر با قایق آشناهائی که بودند رفتیم روی مرداب کنار دریا، آنجا هم دیدن کلی پرنده، کلی خنده بخاطر تکان‌های قایق و خطر آن که سال قبل بر سر همین بچه‌ها واژگون شده بود، راه‌پیمایی در جنگل کاج و هوای خنک و رمزآلودش بسیار چسبید. شام در مجموعه اکوتورسیتی - که در میانه کار متوقف شده و پارتی‌های ما همه بواسطه آن بودند - نان و پنیر و گوجه و خیار خوردیم، تنقلات حسابی و آتش و آهنگ و آواز، خیلی چسبید. من و یکی از دوستان شب را باز با کیسه خواب در اتاقک چوبی‌ای روی آب خوابیدیم. صبح صدای پرندگان لای نی‌ها بیدارمان کرد.

روز چهارم: روز آخر را برای دریا گذاشته بودیم. بعد از صبحانه دو- سه ساعتی کنار دریا قدم زدیم. دریا موجی و خروشان بود. هوا خنک و تاریکی رمزآلود خودش را داشت که بسیار دل‌خواه من بود. تا صید ناچیز صیادها تمام شود بودیم و حرف زدیم و با دریا بودیم.

نهار را مهمان یکی دیگر از آشنایان عزیز بودیم، باز هم غذاهای رشتی خوشمزه. ما چرت نیم ساعته‌مان را هم خانه میزبان زدیم و بسمت تهران راهی شدیم. قبل از نیمه‌شب خانه بودم. برنامه‌ای طولانی با خاطرات و یادگیری‌های طولانی تر.

پی‌‌نوشت: برای جبران دقیق و فنی نبودن گزارش‌های کوهم که بیشتر بخاطر نداشتن وقت و تنبلی و این‌هاست، از این به‌ بعد سعی می‌کنم در انتهای نوشته‌ام از گزارش‌هائی که در اینترنت راجع به آن کوه پیدا کرده‌ام بگذارم تا اگر کسی با این هدف به اینجا آمده زیاد هم بی‌نصیب نماند.

این‌هم گزارش‌های تکمیلی راجع به قله کهار:

http://blog.360.yahoo.com/blog-vkTxv_kwd7IKD2T0eKD5F.Ml?p=4 *

http://www.tcg-online.ir/programs.php?do=show&id=20 *

http://www.aut.ac.ir/Extra_Program/Climbing/Report/85%20year/kahar85-12-18.pd * f

http://hmdhesari.persianblog.ir/post/103* /

* فایل GPS مسیر از وبلاگ کلاهه : http://www.sharemation.com/radmha/KaharNaz%40860922.gdb